post by: အိုက္ခီေလာက္

ရွမ္းျပည္လူထုေခါင္းေဆာင္မ်ားနဲ႔ ေစာ္ဘြားမ်ားဦးေဆာင္ကာ ကမကထျပဳမႈအရ ရွမ္းျပည္အလယ္ပုိင္းယခင္လဲခ်ားနယ္ ပင္လုံျမိဳ႕မွာ ၁၉၄၇ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၃ ရက္ေန႔မွ ၁၂ ရက္ေန႔အထိ ၁၀ ရက္ၾကာ က်င္းပခဲ့တဲ့ ဒုတိယ ပင္လုံညီလာခံဟာ `ေဖေဖာ္၀ါရီ ၇ ရက္ ရွမ္းျပည္အမ်ဳိးသားေန႔ နဲ႔ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၂ ရက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ (၀ါ) ပင္လုံစာခ်ဳပ္ေန႔ `ေတြေပၚေပါက္ေစခဲ့တဲ့ ကမၻာေက်ာ္သမုိင္း၀င္ေန႔ျဖစ္ပါတယ္။
ပင္လုံစာခ်ဳပ္မထိုးခင္ တစ္ရက္အလုိ ၁၁-၂-၁၉၄၇ ေန႔မွာ ရွမ္းျပည္ေကာင္စီဥကၠဌ စ၀္ခြန္ပန္းစိန္က ရွမ္းျပည္လူမ်ဳိးေပါင္းစုံနဲ႔ပတ္သက္အၾကံဳး
၀င္တဲ့ ေအာက္ပါဆုံးျဖတ္ခ်က္ ၃ ရပ္ကုိခ်မွတ္ခဲ့ပါတယ္။
(၁) ေဖေဖာ္၀ါရီ ၇ ရက္ေန႔ကုိ အမ်ဳိးသားေန႔အျဖစ္-
(၂) ၀ါစိမ္းနီနဲ႔အျဖဴေရာင္လ၀န္းအလံကုိ ရွမ္းျပည္အလံေတာ္အျဖစ္-
(၃)ေခးတုိင္းေခးရာဇာသိခ်င္းကုိ ယာယီအမ်ဳိးသားသိခ်င္းအျဖစ္- သတ္မွတ္ေၾကာင္းထုတ္ျပန္ေၾကျငာလိုက္ပါတယ္။
လြန္ခဲ့တဲ့ ၆၂ ႏွစ္ကစျပီး ေဖေဖာ္၀ါရီ ၇ ရက္ေန႔ကုိ ရွမ္းအမ်ဳိးသားေန႔လုိ႔အစြဲျပဳေခၚေ၀ၚခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီေခတ္ကာလ သမယ အေျခအေနအရ
အႏွစ္သာရနဲ႔ဦးတည္ခ်က္ကေတာ့ လူမ်ဳိးေပါင္းစုံရွမ္းျပည္သူတစ္ရပ္လုံးကုိ ကုိယ္စားျပဳဖုိ႔ ရည္ညႊန္းခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
သမိုင္းအစစ္အမွန္လွစ္လွန္လုိက္ယင္ ရွမ္းျပည္အမ်ဳိးသားေန႔ မရွိရင္ ျပည္ေထာင္စုေန႔လို႔အသိမ်ားၾကတဲ့ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ေန႔ လဲရွိမွာမဟုတ္သလို လြတ္လပ္ေရးေန႔လဲ ရွိလာမွာမဟုတ္ပါဘူး။

က်ေနာ္အျမဲသြားျပီး ဖတ္ေနၾက ေဘာလုံးသတင္း ဆုိဒ္ေလးကေနျပီးေတာ့ ဦးေဆာင္လုပ္ေပးတဲ့ Program တခုကုိ က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့ ညီအကုိ ေမာင္ႏွမေတြနဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးခ်င္တာပါ။ ဒါကေတာ့ ဘာ Program ေလးလဲဆုိေတာ့ က်ေနာ္တုိ႕ တုိင္းျပည္ထဲမွာ ရွိတဲ့ အနာၾကီးေရာဂါသည္(လူနဲစု)ေတြရဲ႕ ကုန္ဆုံးသြားမဲ့ သက္တမ္းကုိ သက္ေတာင့္သက္တာျဖစ္ေအာင္ တဖက္တလမ္းကေန ကူညီေဆာင္ရြက္ေနတာေလးတခုပါ။ သူရဲ႕ ဆုိဒ္ေလးက ဒီမွာ ပါ။ အေသးစိတ္ၾကည့္ႏုိင္ပါတယ္။

ဒီလုိေရာဂါမ်ိဳးေတြထဲမွာ အနာၾကီးေရာဂါသည္ေတြရဲ႕ဘ၀ဟာ အေတာ့္ကုိဆုိးရြားလွပါတယ္။ အနာၾကီးေရာဂါသည္ေတြကုိ က်ေနာ္တုိ႕ျမန္မာျပည္သူ၊သား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ အနာၾကီးေရာဂါဆုိတာထက္ အႏူေရာဂါလုိ႕ ေျပာရင္ ပုိသိၾကပါတယ္။ က်ေနာ္ငယ္စဥ္ကဆုိ ေတာင္ၾကီးျမိဳ႕ေပၚမွာ အဲ့လုိ အနာၾကီးေရာဂါသည္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြ႕ဖူးခဲ့ပါတယ္။ အမ်ားကေတာ့ ပအုိ၀့္၊ပေလာင္စတဲ့ တုိင္းရင္းသားမ်ိဳးႏြယ္ေတြကုိေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ အခန္႕မသင့္လုိ႕ ေရာဂါျဖစ္ပြားခဲ့ရတဲ့ လူေတြရွိသလုိ၊ ဆင္းရဲတြင္းနက္ျပီး အေနအထုိင္မဆင္ျခင္လုိ႕လဲ ကူးစက္ခဲ့ရတဲ့လူေတြ ရွိေနခဲ့ၾကပါတယ္။ ဘယ္လုိေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပြားျဖစ္ပြား အနာၾကီးေရာဂါသည္လုိ႕ ေျပာလုိက္တာနဲ႕ လူေတြရဲ႕ မ်က္နာမွာအလုိမက်တဲ့အရိပ္ေလးေတြ ျပတတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္လဲ မစဥ္းစားတတ္ေသးတဲ့ ကေလးဘ၀အရြယ္တုန္းက အနာၾကီးေရာဂါသည္ေတြျမင္ရင္ ေၾကာက္ျပီးအနားမကပ္ရဲခဲ့ပါဘူး ခုခ်ိန္မ်ား ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိေတာ့ လူမပီသတဲ့ ကုိယ့္အျဖစ္ကုိ ကုိယ္ရွက္ရြံ႕မိပါတယ္။

“”အနာၾကီးေရာဂါသည္လုိ႕ ျဖစ္လာရင္ လူေတြက အႏူ ဆုိတာမ်ိဳး ေျပးျမင္မိၾကတာပါ။ တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ ျပည့္စံုတဲ့အမွန္တရားမဟုတ္ဘဲ သူတုိ႕ေတြဟာ ခံစားခ်က္ရွိတဲ့ လူသားေတြပါ။ အနာၾကီးေရာဂါသည္လို႕ ျဖစ္လာၿပီဆုိရင္ …. ေ၀ဒနာသည္ေတြရဲ႕ လက္ေတြဟာ ခံစားမႈမရွိေတာ့ပါဘူး။ အနာၾကီးေရာဂါ ပိုးသတ္ေဆး ေသာက္လိုက္လို႔ ပိုးေသသြားေပမယ့္ ေနာက္ဆက္တြဲ ေ၀ဒနာေတြေၾကာင့္ သူတုိ႔ေတြဟာ လက္ေတြ ေျခေထာက္ေတြတိုျပီး ဘာမွမလုပ္ႏုိင္ၾကေတာ့ပါဘူး။ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ေ၀းစြ ေျခေထာက္ထဲ သံစူးရင္ေတာင္ သံစူးမွန္းမသိ ေပါင္ကအက်ိတ္ခိုလာမွ ေျခေထာက္မွာ အနာရွိေလာက္တယ္ ထင္ျပီး ျဖဲရွာရတဲ့ဘ၀ပါ။ အဲလုိကေန ေရာဂါကၽြမ္းသြားလို႕ လက္ျဖတ္၊ ေျချဖတ္လုိက္ရတဲ့ ဘ၀မ်ိဳးမွာ ရပ္တည္ဖုိ႕ေတာင္ ပစၥည္းကိရိယာေတြရဲ႕ အကူအညီယူရပါတယ္။ ဒီလုိေရာဂါသည္ေတြဟာ အလုပ္မလုပ္ႏုိင္ၾကေတာ့ပါဘူး။ ေရာဂါသည္အမ်ားစုက မိသားစု ေငြေၾကးမျပည့္စံုလို႕ ေဆးမမွီဘဲ ျဖစ္လာၾကရတာမုိ႕ မိသားစုကလည္း သူတုိ႕ေတြရွင္သန္ေရး မကူညီေပးႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ပဲ သူတုိ႕ေတြကို စုေပါင္းေစာင့္ေရွာက္ထားတဲ့ သူတုိ႕ေတြရဲ႕အိမ္ လို႕ဆုိရမယ့္ ေစာင့္ေရွာက္ေရးေဂဟာ ရိွလာရတာပါ။ အလွဴရွင္ေတြရဲ႕ ကူညီလွဴဒါန္းမႈအားနဲ႕ ရပ္တည္ရတဲ့ ဒီေဂဟာမွာ သူတုိ႕ေတြေနၾကပါတယ္။”" ဆုိဒ္ကေလးရဲ႕ Home Page မွာ တင္ထားတာေလးပါ

ဘယ္ေလာက္ထဲ ေၾကကြဲစရာ၊ ရင္နာစရာေကာင္းတဲ့ လူ႕ဘ၀ကုိေရာက္ေနပါသလဲ.. က်ေနာ္တုိ႕ေန႕စဥ္ရွာေဖြေနတဲ့ ေငြေတြက ဘယ္လုိေနရာအတြက္ အက်ိဳးခ်မွာလဲ က်ေနာ္တုိ႕ ေသခ်ာျပန္စဥ္းစားဖုိ႕ လုိအပ္ပါတယ္။ သုံးသင့္ သုံးထုိက္တဲ့ေနရာမွ က်ေနာ္တုိ႕ သုံးစြဲတတ္ဖုိ႕လုိပါတယ္။ က်ေနာ္တုိ႕ မိသားစု၊ ေဆြမ်ိဳး၊ အသုိင္းအ၀န္းေတြထဲမွာေကာ ဒီလုိေရာဂါသည္ေတြ မျဖစ္လာႏုိင္ဘူးလုိ႕ အတပ္ေျပာလုိ႕ရမလား ဘယ္အရာမဆုိ ကုိယ္ျပဳခဲ့တဲ့ ကံတရားအတုိင္းသြားၾကရမွာပါပဲ။ ဘုရားေပးတဲ့အတုိင္းသာ ခံစားၾကရမွာပါပဲ က်ေနာ္တုိ႕ေတြ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကူညီမယ္ဆုိ သူတုိ႕ေလးေတြရဲ႕ဘ၀က ပုိျပီးသက္ေတာင့္သက္တာေလး ရွိၾကမွာပါ။ ကူညီခ်င္သူမ်ားအားလုံး ဒီဆုိဒ္ ေလးကုိသြားျပီး အေသးစိတ္ဖတ္ႏုိင္ လွဴဒါန္းႏုိင္ပါတယ္

မွတ္ခ်က္။ ။ မက္ဖန္ဆုိဒ္ မွခြင့္ျပဳခ်က္ယူ၍ ေရးသားပါသည္။

ဒီလိုဗ်ာ … ကြ်န္ေတာ့္အေကာင့္ကလည္း ဘယ္ကဘယ္လိုေဖာင္းပြေနလည္းေတာ့မသိဘူး ပြႀကီးကိုျဖစ္လို႔ ။ လာလာ Add လိုက္ၾကတာ နည္းနည္းေနာေနာမဟုတ္ဘူး ။ ေယာက္်ားလား ၊ မိန္းမလားလည္း မခြဲျခားႏိုင္ဘူး ။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ invite လုပ္လာတိုင္း Accept ျပန္ေပးပါတရ္ ။ ကိုယ္နဲ႔တစ္ကယ္ခင္ခ်င္သူေတြရွိႏိုင္တရ္ ။ အေရးႀကီးလို႔ invite လုပ္လာတာေတြရွိႏိုင္တရ္ ။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ေပါ့ ကြ်န္ေတာ္အားလံုးကို Accept ျပန္ေပးပါတရ္ ။ ျပီးရင္ ကိုယ္ကေတာ့ စမေျပာျဖစ္ဘူးဗ် ။ မေျပာျဖစ္ဆို တစ္ခါက မလင္းလင္း ေရးထားတဲ့ ပို႔စ္ေလးတစ္ခုဖတ္မိတရ္ ။ သူကလည္း သူ႔ခံစားခ်က္ေရးထားတာေပါ့ေနာ္ ။ Busy ျပထားရင္ နားလည္ေပါ့တဲ့ ။ တစ္ဖတ္သားက အားမွန္းမသိ မအားမွန္းမသိ အတင္းလိုက္ျပီးမိတ္ဆက္တရ္ လိပ္စာေတာင္းတရ္တဲ့ ။ အားေနခ်ိန္ဆို အလိုက္သင့္ျပန္ေျပာရတာ ကိစၥမဟုတ္ေပမဲ့ အလုပ္ရႈပ္ေနခ်ိန္ဆို စိတ္တိုဖို႔ေကာင္းလို႔ဆိုျပီး ေရးထားတာေလးဖတ္မိတဲ့အခ်ိန္ကစျပီး ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္အေကာင့္ထဲက လူမွန္သမွ်ကို ဘယ္သူ႔ကိုမွ စမေျပာျဖစ္ေတာ့ပါဘူး ။ သူေျပာတာလည္း ဟုတ္တရ္ေလ ။ တစ္ဖတ္သားက အားမွန္းမသိ မအားမွန္းမသိ နားလည္ေပးရမွာေပါ့ ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာေျပာရင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္း အားရင္ ၊ ကြန္ပ်ဴတာေရွ ႔ရွိေနရင္ ျပန္ေျပာပါတရ္ (ရွဴး… gtalk ဖြင့္ျပီး အိပ္ေပ်ာ္ေနတာမ်ားတရ္ ) ။ ခုကအဲဒီ့ျပႆနာက အဓိကမဟုတ္ဘူး ။ အင္း ေျပာရင္းနဲ႔ရွဳပ္ကုန္လားေတာ့မသိဘူး ။ ဒီလိုဗ်ာ….

တေလာက တစ္ေယာက္ လာမိတ္ဆက္တရ္ ။ hi တဲ့ ။ သူ hi ေတာ့ ကိုယ္လည္းျပန္ hi ရတာေပါ့ ။ အဲဒီ့မွာစတာပဲ ဇာတ္လမ္းက ။ ေကာက္ကာငင္ကာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ရည္းစားစကားလာေျပာပါေလေရာ ။ တစ္ကယ္ဗ်ာ ။ ငရဲ တို႔စြံပါတရ္ ။ မႏွစ္က တန္ေဆာင္တိုင္ျပီးေတာ့ ငရဲ တုိ႔စြံခ်က္ မိန္းခေလးက စျပီးရည္းစားစကားအေျပာခံရတာ(ႀကံဳတုန္းၾကြားတာ ဟိဟိ..ခုေတာ့ ျပတ္သြားပါပီ )။ ဒီႏွစ္တန္ေဆာင္တိုင္နားနီးမွ ငရဲ တို႔စြံပံုက ေယာက္်ားခ်င္းေတာင္ ရည္းစားစကား အေျပာခံရတဲ့ဘ၀ေနာ္ ။ တစ္ကယ္ရင္နာဖို႔ေကာင္းခ်က္ ။ အဲဒါနဲ႔ ျပန္ေျပာတာေပါ့ က်ားမွန္းမသိ မ, မွန္းမသိ ရည္းစားစကားေျပာရလားလို႔ ေယာက္်ား အခ်င္းခ်င္းႀကီးလို႔ ဘာညာေပါ့ …။ အဲဒီ့လိုလည္း ေျပာလိုက္ေရာ ဘယ္ေျပာေကာင္းမလည္း ကံေကာင္းခ်က္က မိုးမႊန္ေအာင္ အဆဲခံရပါေလေရာလား ။ ရုတ္တရက္ အဆဲခံရေတာ့ စိတ္ကတိုသြားတာေပါ့ ။ အဲဒါနဲ႔ သူရိုင္းေတာ့ ကိုယ္ကလည္း ျပန္ရိုင္းတာေပါ့ေနာ္ ။ က်ားက်ားခ်င္းပဲ ဘယ္ေျပာေကာင္းမလည္း မိုးေတြကိုမႊန္ကုန္ေရာ ဟီးးးးး ။ ငရဲ လည္း gtalk ထဲမွာ ရန္ျဖစ္ဖူးပါတရ္ ။ ဟိုးအရင္တုန္းကေပါ့ ။ အဲဒီ့တုန္းက ဒီလိုကိစၥနဲ႔ေတာ့မဟုတ္ဘူး ။ သူက က်ားကိုမေျပာေပမဲ့ ငရဲ နဲ႔သိတဲ့ အမႀကီးေတြ ကိုမဟုတ္ကဟုတ္က ေတြသြားေျပာတရ္ ။ ကြ်န္ေတာ့္ကို ျပန္လာတိုင္ေတာ့ အဲဒီ့မွာ ရန္ျဖစ္ပါေလေရာ ။ ရန္ကုန္ကတစ္ေယာက္ပဲ ။ ၾကာပါျပီ ။ အခုက်ေတာ့ ေတြ႔သမွ် gtalk အကုန္လိုက္ invite ။ တစ္ဖတ္က Accept ျပန္ေပးရင္ ေတြ႔တာနဲ႔ ေယာက္်ားမွန္းမသိ မိန္းမမွန္းမသိ ရည္းစားစကားတန္းေျပာ ၊ ေယာက္်ားပါဆိုေတာ့ မိုးမႊန္ေအာင္ဆဲ ၊ မိန္းမပါဆိုရင္ေတာ့ အင္းးး မိန္းမပါဆိုရင္ေတာ့ အေျပာခံရတဲ့ ကာယကံရွင္မိန္းခေလးေတြ အသိဆံုးေနမွာပါပဲ ။

အခု ငရဲ တို႔ အဲဒီ့ျပႆနာျဖစ္ေနတာ တစ္ခါလည္းမဟုတ္ ႏွစ္ခါလည္းမဟုတ္ ၄ ခါရွိျပီ ။ ပထမတစ္ခါႏွစ္ခါ တုန္းကေတာ့ သူဆဲကိုယ္ဆဲနဲ႔ ေနာက္က်ေတာ့ ကိုယ္ပဲစိတ္တိုျပီး block လုပ္ေနရတာ ။ တတိယအႀကိမ္က်ေတာ့ သူဆဲတာနဲ႔ ကိုယ္ျပန္မဆဲေတာ့ဘူး ။ ယဥ္ယဥ္ေလးပဲသံုးေတာ့တရ္ ။ ပညာသားပါပါေလးပဲ ႏွပ္ေပးလိုက္တရ္ ။ မေက်နပ္ရင္လာရွင္းဆိုျပီး ငရဲ လိပ္စာနဲ႔ကိုေပးလႊတ္လိုက္တာ ဟဲဟဲ ။ အဲတစ္ေယာက္က်ေတာ့ ဆဲရင္းဆဲရင္းနဲ႔ သူကပဲ ငရဲ ကိုစ block သြားေလရဲ ႔ ။ တစ္ရန္ရွင္းလို႔ မရွိေလာက္ေတာ့ပါဘူး ေအာက္ေမ့တာ ဒီေန႔ ေနာက္တစ္ေယာက္ဗ်ာ ။ ေတြ႔တာနဲ႔ မမ တဲ့ ။ ကဲ …. အရပ္ကတို႔ေရ ငရဲ တုိ႔ ဘ၀ေျပာင္းရေတာ့မယ္ထင္ပါ့ ။ အဲဒါနဲ႔ ဒီတစ္ေခါက္က်ေတာ့ အရင္ကသင္ခန္းစာယူျပီး နဲနဲေတာ္ကီပြားေပးလိုက္တာ ။ မိန္းမဟုတ္ဘူး ေယာက္်ားပါဆိုတဲ့ အေၾကာင္း ဘာညာေပါ့ ။ အဲဒါကို ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက မယံုဘူးနဲ႔တူပါရဲ ႔ ။ ငရဲ ကို voice လွမ္းေခၚတရ္ဗ်ာ ။ ၾကည့္ရတာ က်ားစစ္စစ္ျဖစ္ေၾကာင္း သက္ေသယူခ်င္လို႔ထင္ပါရဲ ႔ ။

တစ္ကယ္ပါ ။ ဒီအေၾကာင္းေလး ေရးမယ္ေရးမယ္နဲ႔ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ျဖစ္ကတည္းက ေရးခ်င္ေနတာ ။ ငရဲ လည္း မနက္ေက်ာင္းသြား ညေနေက်ာင္းျပန္နဲ႔ အားဘူးရယ္ ။ တစ္ေလာက ငရဲ အေကာင့္ထဲက သူငယ္ခ်င္းလည္း ဒါမ်ိဳးႀကံဳလို႔နဲ႔တူတရ္ ” ပီတိသူငယ္ခ်င္းမ်ား အထူးသျဖင့္ မိန္းခေလးသူငယ္ခ်င္းမ်ားသိေစရန္ ” ဆိုတဲ့ forward ေမးလ္တစ္ေစာင္၀င္လာလို႔ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့မွ အတူတူျဖစ္ေနတရ္ ။ သူက တစ္ေခါက္ထဲႀကံဳရေသးတာ ။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ သူ႔ေမးလ္ထဲမွာ အဲဒီ့ေကာင္ရဲ ႔ gtalk လိပ္စာပါေနလို႔ပဲ ။ ငရဲတို႔က ၄ ခါေျမာက္ရွိျပီ ။ ေနာက္ထပ္လည္း ႀကံဳႏိုင္ေသးတာပဲ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါမ်ိဳးကေတာ့ ေယာက္်ားေလးေကာ မိန္းခေလးေကာ သတိထားၾကေပါ့ဗ်ာ ။ ေယာက်္ားေလးဆိုလည္း အဆဲခံရမယ္ ။ မိန္းခေလးဆိုလည္း ရည္းစားစကားအေျပာခံရမယ္ (စ hi တာနဲ႔ေနာ္) ။

အဲဒီ့လိုလုပ္ေနတဲ့ေကာင္ေတြကို ဘယ္လိုလူစားေတြလည္းလို႔ ငရဲ ေတြးၾကည့္ေသးတရ္ ။ ေတြးလို႔ေတာင္မရဘူး ။ ဘယ္လိုေခၚရမလည္း ။ အလုပ္မရွိအကိုင္မရိွလို႔ ေခၚမလား ။ တမင္လိုက္ဖြန္ေၾကာင္ေနတဲ့ေကာင္ေတြလို႔ေခၚမလား ။ မသိေတာ့တာေတာ့အမွန္ပဲ ။ ေယာက္်ားခ်င္းက်ေတာ့ အေပါင္းအသင္းလုပ္လို႔မရေတာ့ဘူးတဲ့လား ။ လုပ္လို႔ရသမွေလ ငရဲနဲ႔ေပါင္းမိတဲ့ ကိုခြန္ဖတို႔ေတာ့ ျပန္လာရင္ ေဘာ့ဒ္ကာ၀ယ္ေပးခဲ့ဖို႔ တတြတ္တြတ္မွာတုန္း(ေပါင္းသင္းလို႔ရတာေျပာပါတရ္) ။ ငရဲ ေတာ့မေျပာတတ္ေတာ့ဘူးဗ်ာ ။ ကိုယ့္ဘာသာ ၾကည့္ေရွာင္ၾကေပေတာ့ ။ အဲဒီ့လိုေကာင္မ်ိဳးေတြက က်ားေကာ မ ေကာ အလြတ္ေပးတဲ့ေကာင္ေတြမဟုတ္တာေတာ့ အမွန္ပဲ ။ account ေလးေတြေတာ့ မေျပာေတာ့ပါဘူး ။ တစ္ကယ္လို႔သိခ်င္တဲ့သူ မ်ားေနရင္ေတာ့ ေနာက္မွပဲ ေကာမန္႔မွာ လာေရးေတာ့မယ္ ။ တကယ္ပါ ။ ကြ်န္ေတာ္ ငရဲ လည္း ေဆာင္းဦးလိႈင္လို သီခ်င္းေအာ္ဆိုလိုက္ခ်င္တရ္ ” ကြ်န္ေတာ္တို႔ Gtalk ရပ္၀န္းမွာ ” လို႔ေလ ။ အားလံုးပဲ ဒီဒုကၡက ကင္းေ၀းႏိုင္ၾကပါေစဗ်ာ ။

(ကိုရဲ)

သီတင္းကၽြတ္အဖိတ္ညကတည္းက  တာ၀တိ ံမွ ပတၱျမားေစာင္းတန္း ၊ ေရႊေစာင္းတန္း ၊ ေငြေစာင္းတန္းမွ ၾကြျမန္းလာတဲ႔ ျမတ္စြာဘုရားကို ရည္းစူးျပီး ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ပံုေလးမ်ားကိ္ု ရွမ္းစကဴျဖင့္ ျပဳလုပ္ျပီးေရာင္းခ်ထားတာကို ၀ယ္ယူျပီး သစ္သီးပန္းမန္မ်ားျဖင့္ အိမ္ေလသာတံခါးကို ဖြင့္ကာ ဆီမီးထြန္းျပီး ၾကိဳဆိုၾကပါတယ္။ သီတင္းကၽြတ္လျပည္႔ေန႔မွာေတာ့ ျမိဳ႔ရွိ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမ်ားသုိ႕ တစ္ျမိဳ႔နယ္လံုးမွ သြားေရာက္ အတူတူကန္ေတာ့ ၾကပါတယ္။ အဲဒီေန႔မနက္မွာ ဘုရားရွင္ကို ဆြမ္းသစ္သီးပန္းမန္မ်ားျဖင့္ ပူေဇာ္ကန္ေတာ့သလို အိမ္ရွိ ေထာင့္တိုင္းတြင္လည္းေကာင္း ၊ ေရတြင္းမ်ား ၊ ေရကန္မ်ား ၊ ေလွကားမ်ား ၊တံခါးမ်ား စသည္ျဖင့္ ေနရာမ်ားတြင္ ငွက္ေပ်ာအူတိုင္ျဖင့္ ဖက္ခြက္လုပ္ျပီး ငွက္ေပ်ာ္ရြက္ခင္းကာ ထမင္းသစ္သီးမ်ားနဲ႔အတူ စကဴအလံတိုင္ငယ္ေလး စိုက္ျပီး အိမ္ေစာင့္နတ္မ်ား ၊ မျမင္ရတဲ႔ နတ္မ်ားကို ေကၽြးေမြးၾကပါတယ္။ ညေနပိုင္းမွာေတာ့ ကေလးမ်ားကေတာ့ ေဗ်ာက္အိုးမ်ား ၊ မီးရွဴးမီးပန္းမ်ား ေဖာက္ျပီး ကစားၾကသလို လူၾကီးလူငယ္မ်ားမွလဲ အိမ္ကို ဆီးမီးမ်ား ထိန္ထိန္ညီးေအာင္ ထြန္းညွိပူေဇာ္ၾကတယ္ေလ။ ေန႔လည္က ငွက္ေပ်ာဖက္ခြက္ထားခဲ႔တဲ႔ ေနရာမ်ားမွာလဲ ဆီးမီးထြန္းကာ အမွ်ေ၀ေပးပါတယ္။

လမ္းတိုင္း အိမ္တိုင္းတြင္ လ်ပ္စစ္မီးမ်ားျဖင့္ အလွဆင္ျခင္း ၊ ဖေယာင္းတိုင္မ်ားနဲ႔ အလွဆင္ျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ထားၾကလို႔ အေတာ္လွပ ေအးခ်မ္းတဲ႔ညေလးတညေပါ့။ ထို႔အျပင္ ျမိဳ႕ရဲ႕အျမင့္ဆံုးေတာင္ တစ္ခုျဖစ္တဲ႔ ဂ်ဴးေတာင္ေပၚသို႔ ပအို၀္႔တိုင္းရင္းသားမ်ားမွ ျမင့္မိုရ္ပြဲအျဖစ္ ဆီးမီးတိုင္မ်ား ကိုင္ေဆာင္ကာ သြားေရာက္ပူေဇာ္ၾကသလို ၊ ျမိဳ႕လယ္ဘုရားသို႔လဲ ဆီးမီးျဖင့္ စီတန္းလွည္႔လည္ျပီး သြားေရာက္ပူေဇာ္ပါတာ္။ ဂ်ဴးေတာင္ထိပ္သို႔ တေရြ႕ေရြ႕ စီတန္းသြားလာေနတဲ႔ ျမင္ကြင္းေလးကို ေငးၾကည္႔ရတာ သိပ္လွတာပဲ။  ကၽြြန္မတို႔ျမိဳ႕ရဲ႕ ျမိဳ႔လယ္ဘုရားၾကီးမွာလဲ အသံမစဲပဌာန္းရြတ္ျခင္းကို သီတင္းကၽြတ္မတိုင္မီ ခုႏွစ္ရက္ကတည္းက ရြတ္ဖတ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ျမိဳ႕ေလးမွာေတာ့ သီတင္းကၽြတ္ဆိုရင္ မိုးတအားရြာေကာင္းေနဆဲပါပဲ။ မိုးစိမ္႔စိမ္႔နဲ႔ ေအးေနေပမဲ႔ လူၾကီးမိဘအိမ္မ်ားကို လွည္႔လည္ ကန္ေတာ့ၾကတဲ႔အမွဳ႕ကေတာ့ မပ်က္ၾကပါဘူး။

ေနာက္ေန႔မ်ားမွာလဲ ျမိဳ႕နီးစပ္မွ ရြာမ်ားမွ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမ်ား ၊ ေတာင္ေပၚရွိ ဘုရားမ်ားသို႔ သြားေရာက္ အုပ္စုဖြဲ႕ကန္ေတာ့ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ျမိဳ႔ရဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ပြဲေတာ္ကေတာ့ ခုႏွစ္ရက္ခုႏွစ္လီလို ဆိုလိုလို႔ရပါတယ္။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမ်ား  ၊ တျခားေဆြမ်ိဳးလူၾကီးမ်ားဆီ ကန္ေတာ့လို႔မျပီးႏိုင္ပါဘူး။ ပအို၀္႔လူမ်ိဳးမ်ားလွတဲ႔ ကၽြန္မတို႔နယ္ေလးမွာေတာ့ လယ္ယာခြင္နားက တစ္လလံုးနီးပါး တစ္ရြာ၀င္တစ္ရြာထြက္ ကန္ေတာ့သြားၾကပါတယ္။

ဒါေလးကေတာ့ ကၽြန္မတို႔ျမိဳ႕႔ေလးရဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ရိဳးရာေလးပါ။

 ေက်းဇူးတင္လ်က္

မငံု (ေမာ(၀္)ရွမ္းေျမအဖြဲ႔၀င္)

မိုင္းကိုင္ – ေတာင္ၾကီးကေနမိုင္းကိုင္ကို သြားမယ္ဆိုရင္…. မိုင္တရာေက်ာ္ေ၀းပါတယ္…။ ရွမ္းေတာင္ ကေနျပီး.. ရွမ္းအေရွ႕ဘက္ကို သြားတဲ့ လမ္းအတိုင္းသြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့….ေတာင္ၾကီး>ဟိုပုံး>မိုင္းပြန္>လြယ္လိြဳင္ အထိသြားျပီး.. လြယ္လိြဳင္ျမိဳ႕မွ.. လမ္းခြဲထြက္ကာ..ပင္လုံ > လဲခ်ား> မိုင္းကိုင္..ျမိဳ႕ကိုေရာက္ပါတယ္.. ။ နန္းဦးျပင္ေနတဲ႕ျမိဳ႕ေပါ့…။

ခြန္ဆမ္ေလာကေတာ႕ ကုန္သည္တဦးျဖစ္ျပီး… က်ိဳင္းေတာင္း ၿမိဳ႕မွာ ေနတာျဖစ္ပါတယ္… က်ိဳင္းေတာင္းမွ.. မုိင္းကိုင္ကိုလာမယ္ဆိုရင္… ရွမ္းအေရွ႕ဘက္ကေန.. ရွမ္းေတာင္ကို လာတဲ့ လမ္းအတိုင္း.. က်ိဳင္းေတာင္း> နမ့္စန္> လြိဳင္လင္> ပင္လုံ >လဲခ်ား> မိုင္းကိုင္ ျမိဳ႕ကိုေရာက္ပါတယ္.. ၾကားထဲမွာ.. မိုင္ ၁၀၀ ေက်ာ္ေ၀းပါတယ္..။တရြာသူ နန္းဦးျပင္ကို ခ်စ္ၾကိဳက္မိတဲ႕ ခြန္ဆမ္ေလာဟာ မိုင္တစ္ရာေက်ာ္ခရီးကို ျမင္း စီးၿပီး လူပ်ိဳလွည္႕ခဲ႕ပါသတဲ႕။

သူတို႕ ခ်စ္သူ နွစ္ဦးဟာ နမ့္တိန္းေခ်ာင္းကေလးအနီးမွာ… ဆုံေတြ႕ျပီး ခ်စ္စကားေျပာေလ့ရွိၾကတယ္..။ နံေဘးက နမ့္တိန္းေခ်ာင္းေရစီးသံ က ဆူညံေနတဲ႕အတြက္ ခ်စ္သူ ခြန္ဆမ္ေလာေျပာတဲ႕ ခ်စ္စကား ေလးေတြကို.. နန္းဦးျပင္ေလးဟာ ေကင္းေကာင္း မၾကားရဘူးျဖစ္ေနပါတယ္။ဒီအခါ နန္းဦးျပင္ဟာ “ နမ့္တိန္းေခ်ာင္းရယ္.. ပီဆမ္ေလာေျပာလာမဲ့စကားကုိ နားေထာင္ပါအုံး…မဆူနဲ႔ ”လုိ႔ေျပာေတာ႕တာေပါ့။အဲဒါနဲ႕ နမ့္တိန္းေခ်ာင္းေလးဟာ နန္းဦးျပင္ အလိုက် တိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္သြားလိုက္တာ…..ခုခ်ိန္အထိတိုင္ေအာင္ ေရစီးသံ မၾကားရေတာ႕ဘူးလို႕ ဆိုပါတယ္..။ နန္းဦးျပင္ေျပာလိုက္လို႕..နန္႕တိန္းေခ်ာင္းဟာ ျငိမ္သက္သြားတယ္လို႕ေခတ္အဆက္ဆက္ လက္ခံ ယူဆ ခဲ႕ၾကပါတယ္..။မိုင္းကိုင္ၿမိဳ႕ရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ေတြထဲက တစ္ခု ဆိုပါေတာ႕။

ခြန္ဆမ္ေလာကို… ခြန္ဆမ္ေလာ အေမက သူ႕ရြာမွာ..သြက္သြက္လက္လက္ ရွိတဲ့ နန္းဦးပ်ဥ္း နဲ႕တိတ္တဆိတ္သေဘာတူထားတာပါ…။ ခြန္ဆမ္ေလာကို နန္းဦးပ်ဥ္းနဲ႕ လက္ထပ္ေပးမယ္လို႕လဲ.. နန္းဦးပ်ဥ္းကို ကတိေပးထားတာေပါ့..။ ခြန္ဆမ္ေလာ ကေတာ့ သူ႕ခ်စ္သူ နန္းဦးျပင္ကိုပဲ လက္ထက္နိုင္မယ္လို႕ေျပာျပီး.. နန္းဦးျပင္ကိုပဲ… လက္ထပ္ျပီး.. သူေနတဲ့ က်ိဳင္းေတာင္းျမိဳ႕ေလးကို ေခၚေဆာင္လာသတဲ့..။ဒါေၾကာင္႕ ခြန္ဆမ္ေလာရဲ႕ အေမက နန္းဦးပ်ဥ္းကိုေပးထားတဲ့ ကတိ နန္းဦးျပင္ေၾကာင္႕ ပ်က္ရတယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ နန္းဦးျပင္ကို မနွစ္သက္၊ မၾကည္ျဖဴ ပါဘူး.. ။ ဒါေၾကာင္႕ ခြန္ဆမ္ေလာရဲ႕ အေမဟာ နန္းဦးျပင္ေလး အိမ္မွာ မေနနိုင္ေအာင္.. အိမ္ေပၚက ဆင္းသြားေအာင္.. ခြန္ဆမ္ေလာ.. အိမ္မွာမရွိတဲ့ အခိုက္… နန္းဦးျပင္ စားမဲ့ထမင္းထဲမွာ.. ဆူးေတြ ထည့္ထားတာတို႕ ၊ ေကာက္ညင္းဆန္ကို.. အပ္ေတြထည့္ျပီးေပါင္း.. ျပီးမွ နန္းဦးျပင္ကို ခူးခိုင္းတာ…စသျဖင္႕ နည္းေပါင္းစုံနဲ႕ နန္းဦးျပင္ေလးကို အမ်ိဳးမ်ိဳးနွိပ္စက္ပါေတာ့တယ္.. ။ နန္းဦးျပင္ေလးကေတာ့… ခြန္ဆမ္ေလာကို ခ်စ္လြန္းတာေၾကာင့္.. ဘယ္လိုနည္းနဲ႕နွိပ္စက္ နိွပ္စက္ ခင္ပြန္းသည္ ခြန္ဆမ္ေလာ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မွာစိုးလို႕…. ဖြင့္မေျပာပဲနဲ႕.ၾကိဳတ္မိွတ္ျပီးေနရွာပါတယ္.. .။ သိပ္စိတ္ဆင္းရဲလာတဲ႕ အခါမ်ိဳးမွာ ဆို နန္းဦးျပင္ေလးဟာ အိပ္ယာထဲမွာ တေယာက္ထဲ တိတ္တဆိတ္ ခုိး,ခိုးငိုရရွာပါ သတဲ့…။

ဒီလိုနဲ႕ … နန္းဦးျပင္ဟာ.. ခြန္ဆမ္ေလာရဲ႕ ရင္ေသြးကို လြယ္ဖို႕ျဖစ္လာပါေတာ့တယ္…. ။ နွစ္ေယာက္သား ၾကည့္နူးေနၾကတာေပါ့… ဒါေပမဲ့ ကိုယ္၀န္အရင့္အမာ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့.. ခြန္ဆမ္ေလာက.. ကုန္သြယ္သြားရမဲ့ အခ်ိန္နဲ႕တိုက္ဆိုင္ေနပါေတာ့တယ္..။ ခြန္ဆမ္ေလာကေတာ့…. ကေလးမေမြးခင္မွာ.. အခ်ိန္မွီ ျပန္လာခဲ့မယ္လို႕.. နန္းဦးျပင္ကို ကတိေတြ ေပးျပီး.. ခရီးထြက္ခဲ့သတဲ့..။ ခြန္ဆမ္ေလာ ခရီးထြက္သြားတာနဲ႕တၿပိဳင္နက္ .ခြန္ဆမ္ေလာ အေမက နန္းဦးျပင္ေလးကို ထုံးစံ အတိုင္း နိွပ္စက္ျပန္ပါေတာ့တယ္… ။ ကိုယ္၀န္နဲ႕ အရင့္မာ ျဖစ္ေနတဲ့… နန္းဦးျပင္ကို ေလွကားက ျပဳတ္က်ေအာင္ဆိုျပီး.. ေလွကားကို ျပဳတ္ခံနီးအထိ တမင္ျဖဳတ္ထားသတဲ့..။ ဒါကိုမသိတဲ့ နန္းဦးျပင္က ေလွကားကေနဆင္းေတာ့ ျပဳတ္က်ေတာ့တာေပါ့..။ ဒီတစ္ႀကိမ္မွာေတာ႕ နန္းဦးပင္ ခမ်ာ… မိန္းခေလး လဲျဖစ္တဲ့ အေလွ်ာက္အားငယ္ျပီး.. သူ႕အေဖာ္နဲ႕… သူ႕အေမေတြဆီကို ျပန္သြားပါေတာ့တယ္…။ကိုယ္၀န္ကလဲ အရင္႕အမာနဲ႕ဆိုေတာ့.. လမ္းခရီး.. တ၀က္မွာပဲ..ဗိုက္အရမ္းနာလာၿပီး… ကေလးကို ပါလာတဲ့ အေဖာ္အကူညီနဲ႕ပဲ ေမြးဖြားခဲ့ပါေတာ့တယ္… ။ သို႕ေပမဲ့ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့.. ကေလးက အသက္မရွင္ခဲ့ပါဘူး..။ဒီေတာ႕ နန္းဦးျပင္က စိတ္နွလုံး ထိခိုက္ေၾကကြဲစြာနဲ႕ “ေၾသာ္.. ကံဆိုးလွတဲ့ သားေလးရယ္… နင့္အေဖမ်က္နွာကိုေတာင္ ျမင္ခြင့္မရွိပဲ… လူ႕ေလာက ကေနျပန္လည္ထြက္ခြာသြားရျပီ… နင့္အေဖကိုသြားရွာပါေတာ့… ” ဆိုျပီး.. ၀ါးနွစ္ပင္ရဲ႕ ခြၾကားမွာ.. တင္ထားခဲ့လိုက္ပါတယ္..။ အဲဒီ ကေလးဟာ.. ေသဆုံးသြားျပီး.. ဥၾသ ဌက္ေလး ျဖစ္သြားသတဲ့… ဒါေၾကာင့္ သူ႕အသံေလးဟာ.. “ေပါ့ေ၀့” (အေဖေရ)လို႕ၾကားေနရတယ္….။ သူ႕အေဖ ခြန္ဆမ္ေလာကို… ေအာ္ေခၚျပီးလိုက္ရွာ… ေနတာလို႕..ဆိုၾကပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႕ နန္းဦးျပင္ဟာ..ခရီးကလည္း ပန္း….မီးဖြားၿပီးကားစ လည္းျဖစ္..ရင္ေသြးေလး ကလည္း အသက္မရွင္ စတဲ႕အမ်ိဳးအမိ်ဳး ေသာ ဒုကၡေဝဒနာေတြေၾကာင္႕ စိတ္ထိခုိက္ပင္ပန္းၿပီး အိမ္ေရာက္တာနဲ႕…. ေသဆုံးသြားရွာပါတယ္..။နန္းဦးျပင္ဟာ.. သူမ မေသဆုံးခင္မွာ… မိုင္းကိုင္သူေတြ သူ႕လိုအျဖစ္ဆိုးနဲ႕ ၾကဳံရမွာစိုးရိမ္ရွာ တဲ႕အတြက္… “မိုင္းကိုင္ သူေတြ သူ႕လိုမ်ိဳး… အလုံးစုံမျပည့္စုံပါေစနဲ႕… ခ်ိဳ႕ယြင္းခ်က္တခုအျမဲတမ္းရွိေနပါေစ…။ မိုင္းကိုင္က ထြက္တဲ့ ပစၥည္းေတြ အားလုံး သူမ်ားေတြထက္ အရည္အေသြးေကာင္းပါေစ..။ ” ဆိုျပီး.. က်ိန္စာတိုက္ခဲ့ျပီးဆုံးသြားသတဲ့…။ခြန္စံေလာဟာ.. ကုန္သြယ္ရာကေနျပန္ေရာက္လာေတာ့…နန္းဦးျပင္သတင္းကိုၾကားၾကားခ်င္း… ခ်က္ခ်င္းမိုင္းကိုင္ကို ျမင္းနဲ႕ အေျပးလာခဲ့ပါတယ္..။ အလာေကာင္းေပမဲ့ အခါေညာင္းသြားခဲ့ပါျပီ… နန္းဦးျပင္ေလးဟာ.. ေသဆုံးသြားခဲ့ပါျပီ..။ ခြန္ဆမ္ေလာဟာ.. နန္းဦးျပင္တို႕အိမ္ကိုေရာက္ေတာ့.. ရြာသူရြာသားေတြက.. ခြန္ဆမ္ေလာကို နန္းဦးျပင္အိမ္ထဲေပးမ၀င္ပါဖူး.. နန္းဦးျပင္အေလာင္းကိုမျပခ်င္လို႕… တံခါး၀မွာ.. ၀ိုင္းပိတ္ထားၾကတယ္..။ ခြန္ဆမ္ေလာလဲ သူကုန္သြယ္ရာက ရလာတဲ့ ေငြဒဂၤါးေငြကို ၾကဲလိုက္ပါတယ္တဲ့..။ သူ႕ကို၀ိုင္းပိတ္တဲ့ သူေတြက ေငြဂၤါးကိုကို၀ိုင္လုေကာက္ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာမွ.. ခြန္ဆမ္ေလာအိမ္ထဲကို၀င္ပါေတာ့တယ္…။ အိမ္ေပၚေရာက္ေတာ့.. နန္းဦးျပင္အေလာင္းကို ေတြ႕ေတာ့တာေပါ့….။ ခြန္ဆမ္ေလာဟာ.. အရမ္းစိတ္ထိခုိက္ ေၾကကြဲသြားျပီး.. သူ႕မွာပါလာတဲ့.. ေဆာင္ဓါးနဲ႕ပဲ.. သူ႕ကိုယ္သူ… အဆုံးစီရင္လိုက္ပါေတာ့တယ္… နန္းဦးျပင္အေလာင္းေပၚလဲက်သြားျပီး….. နန္းဦးျပင္အေလာင္းေပၚမွာပဲေသဆုံးသြားပါေတာ့တယ္…။

ခြန္ဆမ္ေလာ ဆုံးတဲ့ သတင္းၾကားေတာ့… ခြန္ဆမ္ေလာအေမဟာ.. အေနာက္ေနလိုက္လာတာေပါ့…။ သူတို႕အေလာင္း… ယွဥ္ရက္… ျပင္ထားတာကိုေတြ႕ေတာ့.. အရမ္းစိတ္ဆိုးသြားျပီး… နန္းဦးျပင္ကိုအမုန္း မေျပေသးတာေၾကာင့္ သူ႕မွာပါလာ တဲ့ ဝါးထမ္းပိုးနဲ႕… အေလာင္းနွစ္ခုရဲ႕ ၾကားကို ခ်ထားၿပီး ျခားလိုက္ပါတယ္တဲ့.. ေနာက္ဘ၀မွာလဲ သူတို႕ နွစ္ေယာက္ျပန္မဆုံနိုင္ပါေစနဲ႕.. ဆိုျပီး.. က်ိန္လိုက္ပါတယ္..။ အဲ့ထမ္းပိုးကိုလဲ….သူတို႕ကိုျမဳပ္တဲ့ေနရာအထိ ယူေဆာင္သြားျပီး… အေလာင္းျမဳပ္တဲ့ေနရာမွာလဲ… လိုက္ျခားလိုက္တယ္တဲ့..။ၿပီးေတာ႕ ထမ္းပိုးကို ေနရာ ေရြ႕ မသြားေအာင္အာင္ စို႕ နဲ႕ ခုိင္ခုိင္မာမာ ထိုးစိုက္ထား ျပန္ပါေသး တယ္။

ခြန္ဆမ္ေလာနဲ႕ နန္းဦးျပင္တို႕ဟာ ေသဆုံးသြားၿပီးတဲ႕ေနာက္မွာ ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ကေလး ေတြ ျဖစ္သြားၾကပါသတဲ႕..။ သို႕ေသာ္လည္းအေမ ျဖစ္သူရဲ႕ ႀကီးမားတဲ႕ အမုန္း အာဃာတ ေၾကာင္႕ ၾကယ္ကေလး ေတြ ဘဝမွာ ေတာင္ ခ်စ္သူနွစ္ဦးဟာ ေအးခ်မ္းစြာ ေပါင္းဆုံခြင္႕ မရၾကရွာပါဘူး…။ ခြန္ဆမ္ေလာ ရဲ႕ အေမ ၾကားမွာ ျခားေပးလိုက္တဲ႕ဝါးထမ္းပိုးဟာ အဆစ္သုံးဆစ္ပါရွိတဲ႕အတြက္ ၾကယ္သုံးလုံး (ေမာင္ရင္ဆိုင္းထမ္းၾကယ္) အျဖစ္ သူတို႕ နွစ္ဦးၾကားမွာ တန္းကာ ျခားနားထား လုိ႕ မေပါင္းဆုံနုိင္ၾကပဲ ရွိျပန္ပါသတဲ့။ ၀ါးထမ္းပိုးရဲ႕ အဆစ္တဆစ္ဟာ ၾကယ္တလုံး အေနျဖစ္ကိုယ္စားျပဳတာေပါ့..။ အဆစ္၃ ဆစ္ဆိုေတာ့.. ၃ လုံးေပါ့ စို႕ နဲ႕ ရုိက္ထားတဲ႕ေနရာက ေတာ႕ ေမွးမွိန္ေနတဲ႕ ၾကယ္တန္း ေစြေစာင္းေစာင္းေလးအျဖစ္ ေအဲဒီထမ္းပိုးသ႑ာန္ ၾကယ္သုံးလုံး ရဲ႕ ေအာက္ေျခ နားမွာ စို႕သဖြယ္တည္ရွိေနတာကို ယေန႕တုိင္ ျမင္ေတြ႕ေနရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။

နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ.. ၾကာေပမဲ့ ခုထိတိုင္ နန္းဦးျပင္ရဲ႕ အိမ္ေျမကြက္ေနရာဟာ.. ဘာအပင္မွ မေပါက္ေရာက္ပဲ..၊ မေပ်ာက္ပ်က္ပဲတည္ရွိေနပါေသးတယ္…။ မိုင္းကိုင္ျမိဳ႕ရဲ႕အေရွ႕ မနီးမေ၀းမွာ တည္ရွိေနပါတယ္…။ နန္းဦးျပင္ရဲ႕.. ေျမကြက္ေဘးတြင္.. ေစတီတဆူ ကိုတည္ထားကိုးကြယ္ထားပါတယ္…။ မိုင္းကိုင္ ျမိဳ႕ကို အလည္အပတ္မ်ားေရာက္ျဖစ္ရင္.. သြားေရာက္ေလ့လာဖို႕တိုက္တြန္းလိုက္ခ်င္ပါတယ္…။

စာႂကြင္း။ ။ ခြန္ဆမ္ေလာနဲ႕ နန္းဦးျပင္ တို႕ရဲ႕ ေၾကကြဲဖြဲ ဇာတ္လမ္းေလးကို ျပည္႕ျပည္႕စုံစုံ ရွင္းျပ ေပးခဲ႕ မိုင္းကိုင္သူ နန္းေနာင္႕ေနာင္႕ ကို အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္…။ ဒီစာကို ေရးျဖစ္ေအာင္ တုိက္တြန္း အားေပးခဲ႕တဲ႕ ပီအိုက္ကူးေလြ႕ ကိုလည္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

သီခ်င္းစာသားေလးပါ။

Khun San Law Nang Oo Pyin